مجید باغشمال
بي شك تمامي كسانيكه درراه اعتلاي آئين سبزاين خاك وبوم ازجان خويش گذشته اند عزيزوبزرگوارند. آنها ازميان تمام راههايي كه براي هنرمندانه زيستن وجود دارد، هنرمندانه ترين راه را انتخاب كردند. شهادت هنرجاودانه اين بزرگمردان است. اما ازميان همين بزرگواران، كساني هستند كه هربازمانده اي را مبهوت زندگي وگذشته خويش مي كنند. يكي ازهمين بزرگواران چمران است ...
چمران عزيز؛ بارديگرمي خواهيم ازشما ياد كنيم. به راستي چه چيز بايد ازشما آموخت؟ تنهايي، درد،بصيرت، شهامت يا... شهادت. راستي وقتي بارسنگين تنهايي هاي كودكي ات را با عشق به اعتقادات پدري بردوش ميكشيدي، وقتي ازاستبداد طاغوت به جوش آمدي ودرآن شانزده آذرخونين، مجروح شدي وآرام گريستي، وقتي تحصيل دانش ومعرفت را حتي دركشوركفرواستعمار، رها نكردي، وقتي مشتهاي دوهزاروپانصد ساله خواهران وبرادرانت را بر سردركاخ روسياه سفيد كوبيدي، وقتي تنهايي راازشبهاي كويرهاي سوزان وام گرفتي وبه فكرشيعيان ستمديده «جبل عامل» افتادي، وقتي روزموعود فرا رسيد ورهبرت را با انقلاب شكوهمند درزادگاهت ديدي، وقتي درميان دوستان نارفيق متهم شدي ودم نزدي، وقتي جبهه هاي نبرد را مرهون وشگفت زده عظمت وشكوه خودت كردي و... بالاخره وقتي درمقابل تيركينه دشمنان سينه سپركردي،«نظركردن بروجه الله» ، براستي درتمام اين مراحل كدام قله معرفت وايثاربود كه آنرا فتح نكردي. به راستي تورا چگونه بايد شناخت؟
كمتركسي چون چمران است كه درطول زندگي خود به هردوبعد علمي ومعنوي توجه داشته باشد. وجود افراد آگاه وژرف انديشي چون چمران درجبهه هاي نبرد يكي ازبهترين دلايل حقانيت انتخاب راه جواناني است كه شايد ازنظرتحصيلي ودرجات علمي درحد چمران نباشند.
